De marathon!

Om 6 uur wakker, de blaas op knappen. Gisteravond nog veel gedronken net als de afgelopen dagen. Hydrateren, dat is het toverwoord voor de marathon. Nog even lig ik in bed, check het weer en de twitterfeed. Wat opvalt: bijna iedereen gaat in shirt met korte mouwen. De twijfel slaat toe, moet ik dat dan ook? Om half 7 stond ik onder de douche en hakte ik de knoop door. Beter een beetje fris dan veel te warm. Dus het startnummer overgezet op het T-shirt en klaar!

Shake, banaan en krentebol eten en een fles sportdrank voor onderweg. Uitchecken en met tram en metro richting Olympisch Stadion. Onderweg al een enorme drukte met lopers, sommige in bijzondere outfit, andere zenuwachtig pratend, maar vooral veel buitenlanders, dat viel me op. Achteraf begreep ik ook dat 45% van de deelnemers niet uit NL kwam. Mooi op tijd kwamen we bij het stadion aan.

Nog even een tijdje gewacht, want vanwege de temperatuur wilde ik zo lang mogelijk wachten met het uittrekken van mijn warme overkleding. Om 9 uur ben ik naar binnen gegaan en heb ik mijn startvak opgezocht. Daar was het nog best even fris, maar de vuilniszak zorgde er in elk geval voor dat ik niet te veel afkoelde en nat werd. Het was helaas begonnen met regenen…

Om 9:30 uur was de start van de wedstrijdlopers. Ik verwachtte dat de vakken daarna om de 5 minuten zouden starten, maar tot mijn verrassing ging dat ik één stroom door. Zo was ik tien minuten later ook al over de startstreep en kon ik beginnen aan mijn eerste marathon!

In een rustig tempo (zo had ik het me ook voorgenomen, maar ook al zou ik sneller willen, dat ging niet) vertrokken we. Schouder aan schouder en regelmatig een elleboog of schoen rakend verliepen de eerste kilometers. Het was druk en gelegenheid om je eigen tempo te bepalen was er eigenlijk niet. Voordat ik het wist waren we al bij de eerste verzorgingspost en kon er gedronken worden. Tot die tijd had ik continu wat twijfels over mijn hartslag. Eigenlijk gaf die de hele tijd al 20 bpm hoger aan dan ik had verwacht en op had getraind. Hoezeer ik mijn best ook deed met ademhalingsoefeningen en tempoaanpassingen, het lukte niet om richting de 141 bpm te komen. Zou dat komen van de adrenaline, de wedstrijdspanning? Op gegeven moment heb ik het maar los gelaten. Dan maar op gevoel. Ik wilde een vlakke race lopen, dus daar heb ik me op geconcentreerd. In de drukte onderweg kon ik ook weinig anders. In de stad liepen de lopers nog dicht bij elkaar, maar eenmaal daarbuiten langs de Amstel was het pad zo smal dat daar ook geen gelegenheid was om je eigen tempo te bepalen. Lopers die dat wel wilden gingen door de berm, maar die kans op een enkelblessure heb ik graag laten lopen.

Op het 14 kilometer punt stond Koen van Sportrusten de menigte toe te schreeuwen. En verderop bij Ouderkerk a/d Amstel herkende ik Stans. Agnes was vanaf het keerpunt nabij de RAI richting samen met de meiden naar het 28 km punt bij de Spaklerweg gegaan. Daar stonden ze onder het viaduct. Ik zag ze nog net op tijd en kon daardoor in de loop snel de sportdrank aanpakken die Danée me aangaf. Top verzorging! Zo kon ik bij de volgende verzorgingspost doorlopen, want ik was al voorzien. Daar werd het parcours ook minder druk. Eindelijk kon ik mijn eigen snelheid bepalen. Tot het 36 kilometerpunt liep het nog fijn, daarna kreeg ik stevige buikkrampen waardoor ik mijn tempo moest laten zakken. Flink ontluchten (sorry voor de lopers achter me) en dan kon ik weer verder. Helaas herhaalde dit patroon zich vaker. Een oppepper kreeg ik in het Vondelpark waar collega Teun me flink stond toe te schreeuwen samen met Digna.

Ondertussen had ik in de gaten dat als ik binnen de 4 uur wilde lopen er nog wel even wat snelheid gemaakt moest worden. Waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar het lukte! Met nog 500 meter te gaan kon ik een eindsprint inzetten. Bij het stadion zelf moesten we allemaal gedwongen inhouden en ruimte maken, want er moest een ambulance naar binnen. Ondanks dat is het gelukt om in 3:59:49 uit te lopen! Met een gevoel van trots, een medaille om de nek en benen die nauwelijks in staat waren om mijn lichaam te dragen stonden we te wachten tot we het stadion uit konden. Een bizar gevoel, want verderop was iemand voor zijn/haar leven aan het vechten.

Ambu

Eenmaal buiten het stadion kon ik mijn kleding weer aantrekken en even zitten. Ondertussen voelde ik mijn telefoon aan de lopende band trillen. Whatsapp, messenger, email waren heel actief. Felicitaties van familie, vrienden, collega’s en loopmaatjes stroomden binnen. Heerlijk om te ontvangen en mooi om met hen te kunnen delen dat mijn missie geslaagd was. De rest van de dag was een soort van roes, met als beloning een paar heerlijke bokbiertjes om de dag af te sluiten. Dit avontuur is met succes afgerond, dankzij de 14 km training van Sportrusten.

Ik ben daarnaast ook erg blij om met mijn actie voor het Nationaal MS Fonds een kleine bijdrage te kunnen leveren aan een betere toekomst voor MS patienten. Iedereen die mij hierbij gesteund heeft, nogmaals BEDANKT!

Medaille

Share Button

Naar Amsterdam

Vrijdagavond, de werkweek zit erop en “het weekend” staat voor de deur. Na het eten ben ik gelijk begonnen met het pakken van mijn spullen. Loopkleding gepakt en de hele verzameling gelletjes, sportdrank etc. Alle poeders in porties klaargemaakt en in plastic zakjes gedaan, dus toen dat klaar was leek ik wel een drugsbaron die op reis ging. Op tijd naar bed, lekker uitrusten…

Rond 11 uur vertrokken we vanuit Assen. Op de A1 was het druk, dus reden we er langer over dan gedacht, maar we kwamen ontspannen aan bij ons hotel. Daar hebben we alleen de koffers op de kamer geparkeerd en zijn we direct weer vertrokken. Agnes is met de meiden de stad in gegaan en ik ben naar de Expo gegaan om daar het startnummer te halen. Bizar om daar iemand te treffen die je in Assen tijdens je looprondjes regelmatig tegenkomt en “hoi” tegen roept. Op de Expo hebben we maar even kennis gemaakt.

Expo

Nadat ik nog even bij de stands bij langs ben gegaan heb ik ook ik naar het centrum gereden. Nog even hebben we samen rond geslenterd en toen lekker gegeten. De dames aan de pizza, ikzelf pasta. Toen werd het tijd om naar het hotel te gaan voor de laatste voorbereidingen en om op tijd te gaan slapen. De wekker stond om 6:30 voor zondag.

Share Button

Rust en stapelen

Rust! Dat was het codewoord de afgelopen week. Met 2 loopjes van 12 minuten is het ook wel afkicken van het (inmiddels normaal geworden) trainingsschema. Gekscherend sprak ik er over met vrienden en collega’s: ‘Het omkleden en douchen kost meer tijd dan het lopen zelf’. En zo voelde het ook.

Inmiddels is het koolhydraten stapelen ook gestart. Waar andere drankjes, gels of shakes erg veel smaak bevatten (dat betekent niet dat het altijd lekker is!) zit aan de carboloader nagenoeg geen smaak. Zou dat de reden zijn dat ik hier het meest moeite mee heb? Ik mix het de volgende keer wel door mijn yoghurt ofzo, nog 3 porties te gaan voor zondagochtend. Dat komt wel goed! Het gaat erom dat ik door de carboloader het tijdens de marathon langer volhoud. Een paar bidons hiervan voorkomt dat ik me een kramp moet eten in de pasta. Flink water drinken maakt het feest dan compleet. Tijdens de marathon verlies je erg veel vocht…

Share Button

En nu taperen…

De laatste serieuze training zit er op. Niet zondag (zoals Koen adviseerde), maar zaterdag vond ik het tijd om de laatste 14 km op marathon hartslag te lopen. Door de lichamelijke malaise was dat niet helemaal een normaal loopje, maar het ging best lekker. Alleen een wat hogere hartslag dan normaal, verder heeft mijn conditie gelukkig niet veel te lijden gehad. Vanmiddag wandelden we in het bos. Prachtig trouwens! Mooi weer, herfstkleuren, paddestoelen en samen even een frisse neus halen. Ondertussen pratend over volgende week, hoe het weekend eruit zou zien. Wat er nog geregeld moet worden en beseffend dat het er dan ook alweer op zit! Nog 2 rustige loopjes deze week en dan gaat het zondag los!

Rustige loopjes van 12 minuten, het gevoel dat het bij me oproept is bijzonder. Hoe kan ik in zo’n korte tijd iets doen? Je bent net vertrokken! Toch is het erg nuttig als ik de theorie erop nasla. Voor de marathon moet je je lichamelijk en voorbereiden, dat wordt ook wel taperen genoemd. In de taperingsperiode verminder je de omvang van de duurtrainingen, terwijl de intensiteit hetzelfde blijft. Zo zorg je ervoor dat je uitgerust aan de start verschijnt en maak je optimaal gebruik van de supercompensatie. Het is de bedoeling dat je op het moment supreme op het hoogste punt van de supercompensatiecurve zit. Schematisch kun je je dat als volgt voorstellen:supercompensatieSupercompensatie is het herstel van het lichaam na een training. Als de volgende training plaats vindt op het moment dat je nog niet voldoende hersteld bent zal het trainingseffect niet optimaal zijn. Of erger: negatief. Het is de kunst te gaan trainen op het moment dat het herstel (de supercompensatie) het hoogst is.

De taperingperiode is vaak een periode waarin bij de loper diverse soorten emoties loskomen zoals opwinding, angst en opluchting. Daar horen soms ook andere uitingen bij. Wees gewaarschuwd! 😉

tapering

Share Button

Grieperig

De afgelopen dagen was niet ik fit. Grieperig, moe, hoofdpijn, snotterig, spierpijn, je kent het wel. Veel mensen in mijn omgeving hebben er momenteel last van. Het lijkt bij de omslag van zomer naar herfst te horen. Normaal gesproken ben ik niet van de medicijnen, maar met de marathon in het vooruitzicht en de wens om daar zo fit mogelijk aan de start te gaan ben ik Ibuprofen gaan slikken. De hoofdpijn en spierpijn verdwenen daarmee, maar voor de rest was het nog niet top. De geplande training van woensdag heb ik daarom overgeslagen, zo verstandig was ik wel. Maar hoe nu verder?

bietensap

Op advies van Koen (van Sportrusten) ben ik bietensap gaan drinken om zo gauw mogelijk te herstellen en weer fit te zijn. Om eerlijk te zijn leek me dat een vies goedje, maar dat valt enorm mee! Het effect is alleen wel dat de urine nu rood gekleurd is…

En trainen dan? Ik kijk even aan hoe het vandaag gaat en besluit dan wel/niet mijn vrijdagtraining op te pakken. Anders wordt het zondag een 6 km loopje op marathonhartslag. Dat werd me aangeraden door Koen.

Share Button

Live te volgen

Tijdens de marathon ben ik ook live te volgen via mijn Runkeeper account. Zo kun je er op afstand toch een klein beetje bij zijn als ik de marathon loop in Amsterdam. Mijn activiteit is te volgen via: https://runkeeper.com/user/QuaySo/

RunkeeperLive

Voor de Twitteraars onder ons: bij het starten van de marathon maakt Runkeeper een tweet aan, die eveneens verwijst naar mijn live track: https://twitter.com/quayso

Share Button

Laatste trainingen

Het voelt raar en onwerkelijk. Nog een paar trainingen en dan is mijn Sportrusten schema ten einde. Aanstaande vrijdag loop ik mijn laatste 14 km. Gek idee, na maanden lang 4 trainingen per week is het dan tijd voor rust. In de laatste week mag ik nog 2 keer 12 minuten rustig lopen. Het is bijna zover!

De laatste voorbereidingen worden getroffen. Alle benodigde voeding (gels, sportdrank, recoverydrink, carboloader) is in huis en getest. Kleding is gekozen en alleen voor mijn schoenen moet ik nog een definitieve keuze maken. Het voelt ook heerlijk om een hotel geregeld te hebben zodat ik zaterdag in alle rust mijn startnummer op kan halen en zondag niet voor dag en dauw van huis hoef te vertrekken. Die ene dag, na een maandenlange training en voorbereiding, dan moet alles kloppen. Wat komt de datum dichtbij: 18 oktober. Ik heb er zin in en ben er klaar voor!

Share Button

Hardlopend water drinken

Vandaag was ik voor mijn werk een dag in Emmen. De hele dag binnen terwijl buiten de zon schijnt. Tussen de middag maar door gewerkt, lunchen en werken tegelijk. Gelukkig gingen de zaken voorspoedig en kon ik zo op tijd mijn werk afronden. Ik zag mijn kans schoon, nog snel even een rondje lopen voor het eten!

Eenmaal thuis bleek Danée wel mee te willen op de fiets. Snel heb ik haar mountainbike uit de garage gepakt, bidon met water gevuld en zo konden we vertrekken. Gezellig kletsend reed ze naast me, constant op de kilometerteller kijkend. ‘Weet je wel hoe snel je gaat?’. ‘We hebben bijna x kilometer gedaan’. Ze had het er maar druk mee.

plastic_bekers

Nu ze mee ging kon ik ook fijn oefenen met drinken onderweg. Uit een bidon gaat dat prima, maar bij de marathon hebben ze bekertjes. Het lijkt me namelijk erg vervelend om in Amsterdam bij elke waterpost stil te moeten staan om te drinken. Dan ben je helemaal uit je ritme en hoe kom je dan weer op gang?

Ik heb Danée dus een paar keer naar voren gestuurd zodat ze een bekertje kon vullen en klaar stond als ik langs liep. Snel pakte ik dan het bekertje over en probeerde dat zonder al te veel te knoeien leeg te drinken. Dat valt nog niet mee, ondanks dat ik het bekertje wat samen had geknepen. Zo verloor ik minder water en kon ik toch tempo houden. Na 3 keer oefenen had ik wel genoeg gehad. Binnenkort nog maar eens een rondje lopen samen met Danée, dan gaat het de 18e vast goed komen.

Share Button

Promotievideo

Samen met buurman Marc heb ik een promotiefilmpje gemaakt voor mijn actie voor het Nationaal MS Fonds. Op deze manier willen we de laatste weken voor de marathon nog wat extra aandacht vragen voor deze actie. Uitgerust met drone en in sportkleding zijn we naar het Balloërveld geweest waar we prachtige opnames hebben gemaakt. Achteraf hebben we dit bewerkt tot dit filmpje van 1 minuut.

Promotiefilmpje

Share Button

Aftellen, nog 3 weken

Het moment van de waarheid komt nu toch wel snel dichterbij. Nog 3 weken en dan is het zover: de TCS Amsterdam Marathon! Dat betekent dat ik nog 2 weken redelijk intensief train, maar daarna is het een week lang rustig aan doen. Vanmorgen heb ik weer een loopje van 9 kilometer gedaan. Het weer is prachtig, dus een shirt met korte mouwen,  op de rug en gaan.

DSC02234

Natuurlijk is er de afgelopen tijd ook wel twijfel. Ben ik er wel al klaar voor? Kan ik die 42 km lopen? Elke keer als ik mensen spreek die een marathon hebben gelopen zie ik een blik van ongeloof als ik vertel dat mijn langste training 14 km is. Aan de andere kant weet ik ook dat er al velen mij vooraf zijn gegaan. Waarom zou het mij dan niet lukken? Raar eigenlijk. Ik ben met veel vertrouwen in het schema gestart, maar nu de marathon in zicht komt…

Nog nooit ben ik zo fit geweest. Mijn conditie is perfect. Ik heb geen last van blessures. Wat kan mij gebeuren!? Niet twijfelen dus, lekker doorgaan en ervan genieten. De marathon is namelijk ook een prachtige happening. Ik kijk er naar uit. Nog 3 weken!!

Share Button

Lopen voor MS