Blessure valt mee

Vorige week had ik mijn twijfels. Hoe houdt mijn kuit zich?  De zondagtraining heb ik overgeslagen een intensieve korte ronde leek me niet verstandig. We zijn naar Schiermonnikoog geweest en meer dan een rondje fietsen en wat op het strand liggen heb ik niet gedaan. Op het strand had ik alle tijd om mijn kuit wat te masseren en met de hulp van wat zalfjes ging het langzaam beter.

Dinsdag ben ik voor het eerst weer voorzichtig gaan hardlopen. 5 km ‘vogels kijken’ ging prima. Ik had daardoor ook wel vertrouwen in de 10 km die ik een dag later zou lopen. Dat vertrouwen bleek terecht. Samen met Dione, die op de fiets mee ging, heb ik een lekker rondje kunnen doen. Echt fijn dat ze mee ging, dat motiveert enorm en is een fijne afwisseling op de rondjes die ik alleen loop.

Gisterochtend ging ik wel alleen op pad. Om 6 uur de wekker gezet zodat ik om half 7 aan mijn training kon beginnen. Het had behoorlijk geregend, maar was net weer droog waardoor de temperatuur aangenaam was om te lopen. In een mooi stabiel tempo heb ik de 13 km gelopen terwijl ik ondertussen kon genieten van de rust om me heen. Een ree die me op het fietspad staat aan te staren en op het laatste moment wegsprint, vogels die weer actief worden en een enkele fietser die onderweg is. Langzaam ontwaakt iedereen en komt het leven op gang. Dat vind ik toch wel erg fijn van een ochtendloopje. De dag wordt langzaam gestart en vol energie ga je daarna naar je werk.

Een week na mijn eerst pijntjes in de kuit ben ik enorm blij dat de blessure uiteindelijk enorm is meegevallen. Het een heel duidelijk signaal geweest dat overbelasting serieus genomen moet worden. Met de toenemende intensiteit van de trainingen de komende tijd is dit wel een aandachtspunt. Ik blijf alert en hoop dat het hierbij blijft!

Share Button