En nu taperen…

De laatste serieuze training zit er op. Niet zondag (zoals Koen adviseerde), maar zaterdag vond ik het tijd om de laatste 14 km op marathon hartslag te lopen. Door de lichamelijke malaise was dat niet helemaal een normaal loopje, maar het ging best lekker. Alleen een wat hogere hartslag dan normaal, verder heeft mijn conditie gelukkig niet veel te lijden gehad. Vanmiddag wandelden we in het bos. Prachtig trouwens! Mooi weer, herfstkleuren, paddestoelen en samen even een frisse neus halen. Ondertussen pratend over volgende week, hoe het weekend eruit zou zien. Wat er nog geregeld moet worden en beseffend dat het er dan ook alweer op zit! Nog 2 rustige loopjes deze week en dan gaat het zondag los!

Rustige loopjes van 12 minuten, het gevoel dat het bij me oproept is bijzonder. Hoe kan ik in zo’n korte tijd iets doen? Je bent net vertrokken! Toch is het erg nuttig als ik de theorie erop nasla. Voor de marathon moet je je lichamelijk en voorbereiden, dat wordt ook wel taperen genoemd. In de taperingsperiode verminder je de omvang van de duurtrainingen, terwijl de intensiteit hetzelfde blijft. Zo zorg je ervoor dat je uitgerust aan de start verschijnt en maak je optimaal gebruik van de supercompensatie. Het is de bedoeling dat je op het moment supreme op het hoogste punt van de supercompensatiecurve zit. Schematisch kun je je dat als volgt voorstellen:supercompensatieSupercompensatie is het herstel van het lichaam na een training. Als de volgende training plaats vindt op het moment dat je nog niet voldoende hersteld bent zal het trainingseffect niet optimaal zijn. Of erger: negatief. Het is de kunst te gaan trainen op het moment dat het herstel (de supercompensatie) het hoogst is.

De taperingperiode is vaak een periode waarin bij de loper diverse soorten emoties loskomen zoals opwinding, angst en opluchting. Daar horen soms ook andere uitingen bij. Wees gewaarschuwd! 😉

tapering

Share Button