De marathon!

Om 6 uur wakker, de blaas op knappen. Gisteravond nog veel gedronken net als de afgelopen dagen. Hydrateren, dat is het toverwoord voor de marathon. Nog even lig ik in bed, check het weer en de twitterfeed. Wat opvalt: bijna iedereen gaat in shirt met korte mouwen. De twijfel slaat toe, moet ik dat dan ook? Om half 7 stond ik onder de douche en hakte ik de knoop door. Beter een beetje fris dan veel te warm. Dus het startnummer overgezet op het T-shirt en klaar!

Shake, banaan en krentebol eten en een fles sportdrank voor onderweg. Uitchecken en met tram en metro richting Olympisch Stadion. Onderweg al een enorme drukte met lopers, sommige in bijzondere outfit, andere zenuwachtig pratend, maar vooral veel buitenlanders, dat viel me op. Achteraf begreep ik ook dat 45% van de deelnemers niet uit NL kwam. Mooi op tijd kwamen we bij het stadion aan.

Nog even een tijdje gewacht, want vanwege de temperatuur wilde ik zo lang mogelijk wachten met het uittrekken van mijn warme overkleding. Om 9 uur ben ik naar binnen gegaan en heb ik mijn startvak opgezocht. Daar was het nog best even fris, maar de vuilniszak zorgde er in elk geval voor dat ik niet te veel afkoelde en nat werd. Het was helaas begonnen met regenen…

Om 9:30 uur was de start van de wedstrijdlopers. Ik verwachtte dat de vakken daarna om de 5 minuten zouden starten, maar tot mijn verrassing ging dat ik één stroom door. Zo was ik tien minuten later ook al over de startstreep en kon ik beginnen aan mijn eerste marathon!

In een rustig tempo (zo had ik het me ook voorgenomen, maar ook al zou ik sneller willen, dat ging niet) vertrokken we. Schouder aan schouder en regelmatig een elleboog of schoen rakend verliepen de eerste kilometers. Het was druk en gelegenheid om je eigen tempo te bepalen was er eigenlijk niet. Voordat ik het wist waren we al bij de eerste verzorgingspost en kon er gedronken worden. Tot die tijd had ik continu wat twijfels over mijn hartslag. Eigenlijk gaf die de hele tijd al 20 bpm hoger aan dan ik had verwacht en op had getraind. Hoezeer ik mijn best ook deed met ademhalingsoefeningen en tempoaanpassingen, het lukte niet om richting de 141 bpm te komen. Zou dat komen van de adrenaline, de wedstrijdspanning? Op gegeven moment heb ik het maar los gelaten. Dan maar op gevoel. Ik wilde een vlakke race lopen, dus daar heb ik me op geconcentreerd. In de drukte onderweg kon ik ook weinig anders. In de stad liepen de lopers nog dicht bij elkaar, maar eenmaal daarbuiten langs de Amstel was het pad zo smal dat daar ook geen gelegenheid was om je eigen tempo te bepalen. Lopers die dat wel wilden gingen door de berm, maar die kans op een enkelblessure heb ik graag laten lopen.

Op het 14 kilometer punt stond Koen van Sportrusten de menigte toe te schreeuwen. En verderop bij Ouderkerk a/d Amstel herkende ik Stans. Agnes was vanaf het keerpunt nabij de RAI richting samen met de meiden naar het 28 km punt bij de Spaklerweg gegaan. Daar stonden ze onder het viaduct. Ik zag ze nog net op tijd en kon daardoor in de loop snel de sportdrank aanpakken die Danée me aangaf. Top verzorging! Zo kon ik bij de volgende verzorgingspost doorlopen, want ik was al voorzien. Daar werd het parcours ook minder druk. Eindelijk kon ik mijn eigen snelheid bepalen. Tot het 36 kilometerpunt liep het nog fijn, daarna kreeg ik stevige buikkrampen waardoor ik mijn tempo moest laten zakken. Flink ontluchten (sorry voor de lopers achter me) en dan kon ik weer verder. Helaas herhaalde dit patroon zich vaker. Een oppepper kreeg ik in het Vondelpark waar collega Teun me flink stond toe te schreeuwen samen met Digna.

Ondertussen had ik in de gaten dat als ik binnen de 4 uur wilde lopen er nog wel even wat snelheid gemaakt moest worden. Waar ik het vandaan haalde weet ik niet, maar het lukte! Met nog 500 meter te gaan kon ik een eindsprint inzetten. Bij het stadion zelf moesten we allemaal gedwongen inhouden en ruimte maken, want er moest een ambulance naar binnen. Ondanks dat is het gelukt om in 3:59:49 uit te lopen! Met een gevoel van trots, een medaille om de nek en benen die nauwelijks in staat waren om mijn lichaam te dragen stonden we te wachten tot we het stadion uit konden. Een bizar gevoel, want verderop was iemand voor zijn/haar leven aan het vechten.

Ambu

Eenmaal buiten het stadion kon ik mijn kleding weer aantrekken en even zitten. Ondertussen voelde ik mijn telefoon aan de lopende band trillen. Whatsapp, messenger, email waren heel actief. Felicitaties van familie, vrienden, collega’s en loopmaatjes stroomden binnen. Heerlijk om te ontvangen en mooi om met hen te kunnen delen dat mijn missie geslaagd was. De rest van de dag was een soort van roes, met als beloning een paar heerlijke bokbiertjes om de dag af te sluiten. Dit avontuur is met succes afgerond, dankzij de 14 km training van Sportrusten.

Ik ben daarnaast ook erg blij om met mijn actie voor het Nationaal MS Fonds een kleine bijdrage te kunnen leveren aan een betere toekomst voor MS patienten. Iedereen die mij hierbij gesteund heeft, nogmaals BEDANKT!

Medaille

Share Button