Vroege vrijdagochtendloop

Zes uur, de wekker gaat. Ik ben gelijk klaarwakker en spring uit bed. Het is vrijdag en dan heb ik de gewoonte om voor het werk mijn trainingsrondje te lopen. Vandaag staat er 12 km bij 141 BPM op het programma. Ik weet al precies waar ik langs wil. Het rondje van vorige week was prachtig en vraagt om een herhaling. Snel trek ik mijn loopkleding aan, drink nog wat en doe een rustmeting voor mijn hartslag. 48, niet helemaal zo laag als ik had verwacht, maar prima! Ik loop naar buiten terwijl ik ademhalingsoefeningen doe. Een druk op het horloge en het looprondje is begonnen. Nog maar net het bruggetje over merk ik dat het niet zo lekker loopt als normaal. Mijn schenen zijn wat gevoelig. Zal wel over gaan denk ik nog, maar een paar honderd meter later twijfel ik. Is het wel verstandig om te lopen? Forceer ik dan niet te veel? Het gevoel in de schenen verandert niet, ik moet kiezen. Doorgaan of rechtsomkeert. Ik besluit het laatste te doen en ben om half 7 weer thuis. Agnes staat in de keuken en schrikt van de deur die open gaat. Ze had mij pas over een uur thuis verwacht. “Wat is er aan de hand?”

Als ik één ding heb geleerd in de jaren dat ik sport, is dat je moet luisteren naar je lijf. Zo gauw het begint te protesteren is het zaak je training aan te passen. Waarschijnlijk was het gevoel in de schenen tijdens het lopen vanzelf minder geworden naarmate ik verder was gelopen, maar ik doe liever een stapje terug. De marathon is over 2 maanden en ik neem geen risico hiermee. Shin Splints is een veel voorkomende hardloopkwaal, waar ik een aantal jaren geleden ook last van heb gehad. Forceer je het, dan zit je zomaar maanden in de lappenmand. Vandaag wordt dus een rustdag en inmiddels ligt het coolpack in de vriezer. Straks maar even wat kou erop en dan kijk ik zondag wel opnieuw hoe het gaat. Als alternatief voor het lopen kan ik altijd nog een training op de crosstrainer doen, of een lekker en rondje op de racefiets maken. Dat is een stuk minder belastend voor de schenen en ook best leuk om te doen!

Share Button

Blessure valt mee

Vorige week had ik mijn twijfels. Hoe houdt mijn kuit zich?  De zondagtraining heb ik overgeslagen een intensieve korte ronde leek me niet verstandig. We zijn naar Schiermonnikoog geweest en meer dan een rondje fietsen en wat op het strand liggen heb ik niet gedaan. Op het strand had ik alle tijd om mijn kuit wat te masseren en met de hulp van wat zalfjes ging het langzaam beter.

Dinsdag ben ik voor het eerst weer voorzichtig gaan hardlopen. 5 km ‘vogels kijken’ ging prima. Ik had daardoor ook wel vertrouwen in de 10 km die ik een dag later zou lopen. Dat vertrouwen bleek terecht. Samen met Dione, die op de fiets mee ging, heb ik een lekker rondje kunnen doen. Echt fijn dat ze mee ging, dat motiveert enorm en is een fijne afwisseling op de rondjes die ik alleen loop.

Gisterochtend ging ik wel alleen op pad. Om 6 uur de wekker gezet zodat ik om half 7 aan mijn training kon beginnen. Het had behoorlijk geregend, maar was net weer droog waardoor de temperatuur aangenaam was om te lopen. In een mooi stabiel tempo heb ik de 13 km gelopen terwijl ik ondertussen kon genieten van de rust om me heen. Een ree die me op het fietspad staat aan te staren en op het laatste moment wegsprint, vogels die weer actief worden en een enkele fietser die onderweg is. Langzaam ontwaakt iedereen en komt het leven op gang. Dat vind ik toch wel erg fijn van een ochtendloopje. De dag wordt langzaam gestart en vol energie ga je daarna naar je werk.

Een week na mijn eerst pijntjes in de kuit ben ik enorm blij dat de blessure uiteindelijk enorm is meegevallen. Het een heel duidelijk signaal geweest dat overbelasting serieus genomen moet worden. Met de toenemende intensiteit van de trainingen de komende tijd is dit wel een aandachtspunt. Ik blijf alert en hoop dat het hierbij blijft!

Share Button

Kuitblessure

Schreef ik vrijdag nog dat ik bloedfanatiek werd van het trainen, is het een dag later waardeloos met mijn rechterkuit. Tijdens de vrijdagtraining had ik nog nergens last van, maar ’s avonds hebben we met de meiden nog een stukje gefietst en toen begon de kuit op te spelen. Balen! Wat is er aan de hand? En hoe snel is het weer over? Afgelopen weekend heb ik daarom maar rustig aan gedaan. Geen rondje gelopen met Dione, de zondagtraining laten schieten en de kuit wat gemasseerd. Morgen staat er een rondje vogels kijken op het programma. Ik ga de 12 minuten regel maar toepassen. Rustig aan beginnen en na 12 minuten bepalen of ik terug ga of het rondje af maak. Ik kan het niet hebben als het nu erger wordt, dus ik forceer maar niets. Wordt vervolgd…

Share Button

Bloedfanatiek

Het lopen van een marathon doe je niet zomaar, daar moet flink voor getraind worden. Zoals bekend volg ik het Sportrusten programma, wat neerkomt op 4 trainingen per week. Inmiddels ben ik daar 30 dagen mee gevorderd en heb ik nog geen training overgeslagen. Het voelt heerlijk en na elke training kijk ik weer uit naar de volgende. Hardlopen gaat in je hoofd zitten, vaak denk je er aan of praat je erover. Ook verdiep ik me steeds meer in achtergrond info over herstel, voeding, hartslag etc. Eigenlijk kun je wel zeggen dat ik er bloedfanatiek van word en alles wil weten.

Het is dan ook heel anders dan gewoon elke week een paar loopjes doen. Je werkt echt ergens naar toe: 18 oktober staat met een dik rood uitroepteken in mijn agenda. Dan moet het gebeuren, de TCS Amsterdam marathon. Alles moet daarvoor wijken, daar pas ik mijn agenda, dagindeling en zelfs mijn voeding op aan. Het effect is dan ook goed merkbaar. Ik ben fitter, mijn conditie is verbeterd en langzaam komt mijn streefgewicht in beeld.

Vooraf had ik nooit bedacht dat het lopen van een marathon zo’n grote impact zou hebben. Ik verwachtte een reeks trainingen, waar ik me van tijd tot tijd toe zou moeten zetten. Dat ik het zo gaaf vind is prachtig. Mijn familie vraagt zich daarom terecht af of de marathon eenmalig is of…..

Dat zien we na 18 oktober wel 😉

Share Button

10 km VOLUIT

voluit

Gisteren heb ik samen met Dione een rustig rondje gelopen. Vogels kijken, maar er was nauwelijks een vogel te bekennen. Wel veel naaktslakken onderweg, dat kwam natuurlijk door de regen. Het rustige lopen zorgt voor een goed herstel. Vanmorgen was mijn rusthartslag 43, nog nooit had ik ‘m zo laag gemeten. Ik was dus erg benieuwd hoe het zou gaan en had stiekum best wel hoge verwachtingen…

Na het werk was het dus zo gauw mogelijk eten, zodat het eten wat kon zakken. Mijn nieuwe compressiekousen waren ook binnengekomen, dus die hebben vandaag een debuut gemaakt. Agnes had ik gevraagd mee te fietsen, zodat ze me onderweg wat drinken kon aangeven. Ik was superblij dat ze mee ging. Al bij de start ging het vrij hard. Steeds had ik het idee dat de rem er iets op moest, maar uiteindelijk ging het tempo steeds omhoog. Na 5 km begon het tempo en de hoge buitentemperatuur me we wat op te breken, maar door ademhalingsoefeningen te doen kon ik mijn hartslag onder controle houden. De laatste kilometers waren wel afzien. Ik heb onderweg dan ook flink zitten klagen  tegen Agnes, maar doordat ze naast me fietste werd ik continu getriggerd om maar door te gaan. Uiteindelijk kwamen de laatste meters in zicht. Bij het 10 km piepje van de Polar kon de rem erop. Nog een paar honderd meter uitlopen naar huis en toen kon ik tevreden een recoverydrink maken. De 10 km gingen met 4:38 gemiddeld en daar was ik best blij mee. Over een paar weken weer een 10 km voluit. Wat zal dat worden?

Share Button

Dag 25 sportrusten: RUST

Het is alweer dag 25 van het sportrustenprogramma. Een kwart zit er dus al op! Tot nu toe gaat het allemaal prima en loop ik met plezier 4 keer per week. Afgelopen dagen heb ik nog een paar rondjes gelopen; vrijdagochtend voordat ik naar het werk ging 11 km en zondag nog een rondje van 8 km. Vandaag is een rustdag. Ik kijk wel uit naar komende woensdag, want dan staat de 10 km VOLUIT op het programma. Wat zal ik dan lopen. Zal het vergelijkbaar zijn met mijn tijd bij de Asserstadsloop? Door vandaag te rusten en er morgen een rondje vogels kijken op de agenda staat kan ik mooi herstellen.

Of ik ook daadwerkelijk herstel, hou ik bij door elke ochtend mijn rusthartslag te meten. Loopt deze op, dan heb ik te hard getraind. Voorlopig ziet dat er goed uit. Tijdens mijn inspanningstest was de rusthartslag 55, maar nu zit ik elke ochtend rond de 46 slagen per minuut. Hoewel de verleiding groot is om af en toe iets sneller te gaan lopen of wat meer te doen (bijvoorbeeld een ronde fietsen), houd ik me maar aan het schema. Na de marathon is er nog tijd genoeg om te fietsen of andere activiteiten te doen!

Share Button

Regen, regen….

Echt lekker weer is het de laatste dagen niet, het regent dat het giet. Tussen de buien door is het nog best lekker lopen. Gewoon goede kleding aan en gaan!

Gisteren een lekker rondje vogels kijken, waarbij ik toch de neiging had net iets harder te lopen dan de bedoeling was. Vandaag stond er een lekker 8 km loopje op het programma. Eigenlijk had ik wel zin om een grotere afstand te lopen, maar ik houd me maar aan het trainingsprogramma. Vrijdag staat er een rondje van 11 km op de agenda, dan leef ik me wel uit. Het zal dan waarschijnlijk ook beter weer zijn. Vroeg opstaan en dan lekker de dag beginnen. Zin in!

Share Button

6 km, 151 bpm

Een bleek zonnetje, temperatuur net boven de 15 graden, kortom: we zijn weer thuis! Vanmorgen dan ook maar direct een rondje gelopen, het was dag 17 van mijn trainingsprogramma en de 6 km 151 bpm moest gelopen worden. Heerlijk een klein rondje na een lange dag in de auto gisteren.

Dag17

De weegschaal gaf -zoals verwacht- vanmorgen wel iets meer aan dan voor de vakantie, door alle biertjes, wijn, chips en andere lekkernijen. Dat is nu weer afgelopen. De vakantie is helaas weer voorbij… De komende weken zal de wijzer wel weer richting de 80 gaan. Mijn streven is om op 18 oktober ergens tussen de 75 en 80 kilo te zitten. Hoe minder kilo’s, hoe minder belasting voor het lichaam en als leuke bijkomstigheid: ook een snellere tijd!  😉

Het rondje vanmorgen was weer heerlijk om te doen. Ik zit nog nazwetend achter de laptop, maar kijk alweer uit naar de volgende training. Aanvankelijk dacht ik dat 4 keer in de week lopen een hele belasting zou zijn, maar na 2 weken -OK, het is vakantie- is het alleen maar motiverend. Bijna verslavend zelfs!

Share Button

Laatste rondje Garda

Ik was vanmorgen al vroeg wakker. In de verte rommelde het wat en het viel me op dat er minder licht naar binnen scheen in de slaapkamer. De laatste ochtend in Italie begint zonder zon…

Snel trek ik mijn hardloopkleding aan, dit is een kans! Lekker lopen bij een aangename temperatuur. Hetzelfde rondje dan maar weer als eergisteren, dat is goed bevallen. Geen drukke wegen met veel auto’s, maar mooie rustige paden tussen de druivenstruiken. Doordat de zon zich nog niet laat zien loopt de hartslag niet zo hard op. Het lopen gaat daardoor ook makkelijk. Onderweg fietst een ouder echtpaar mij voorbij, maar bij het klimmetje bij de toren kunnen ze niet kleiner schakelen. Afstappen dan maar. Prachtig om daar dan lachend met een lekker tempo voorbij te denderen. Ik moet dan nog 4 km, maar voordat ik het weet heb ik het rondje volbracht. Het laatste rondje in Italie!  Zondag weer een rondje Kloosterveen.

Share Button

Dag 13 sportrusten, keihard zweten

UitzwetenTerwijl ik dit bericht schrijf, ben ik maar even binnen gaan zitten. Buiten loopt de temperatuur op tot boven de 35 graden, maar binnen bij de airco is het prima uit te houden. Vanmorgen stond de 10 km bij 146 bpm op het trainingsprogramma. Het langste rondje dat ik hier had gemaakt was 6 km, dus het was tijd om de omgeving te verkennen en de ronde te verlengen. Een tijdje onderweg kwam er in de verte een dansende paardestaart tegemoet. Nog een hardloper, ik had ze hier nog niet veel gezien. Toen ze afsloeg ben ik dezelfde richting uit gelopen. Ik moest toch een nieuwe ronde zoeken, nietwaar? Om de hartslag niet te hard op te laten lopen, moest ik wel een stapje rustiger doen. De temperatuur zorgde ervoor dat mijn lichaam al hard genoeg moest werken. Hierdoor bleef ik op vrijwel dezelfde afstand achter de paardestaart lopen. Na verloop van tijd was haar rondje klaar. Glimlachend stond ze te kijken hoe ik voorbij kwam terwijl zij al klaar was. Met de toren als referentie ben ik verder gelopen. Het landschap glooit een beetje, dus soms is het zwoegen naar boven, maar vaak ook heerlijk naar beneden waarbij de hartslag weer tot normaal niveau kan afnemen. Bij de toren kwam ik weer op bekend terrein, ik moest nog 4 km lopen, maar het lusje dat ik er nog bij aan liep was uiteindelijk maar 3,4 km. De 10 km heb ik dan ook niet gered, maar daar was ik achteraf niet teleurgesteld over.  Doordat er geen zuchtje wind stond liep mijn lichaamstemperatuur flink op. De hartslag ging in de zelfde trent omhoog. Het was daarom ook goed om weer bij ons appartement aan te komen. Daar kon ik in de schaduw uitzweten (zie foto) en vocht aanvullen. Voldaan na de training, dat wel. Maar ik kan me ook wel weer verheugen op Nederlandse temperaturen en mijn bekende rondjes!

Share Button

Lopen voor MS